Tuloy na pangamba

May isang pamilyar na tagpo sa ating mga paliparan: ang mga pagod na pasahero na bumababa mula sa eroplano, may bitbit na maliliit na bag, at ang mga mukha ay may halong ginhawa at pangamba.

Sila ang ating mga overseas Filipino workers (OFWs)—ang mga modernong bayani ng ating bansa—na bumabalik mula sa Gitnang Silangan dahil sa patuloy na gulo sa rehiyon na pumipilit sa kanilang iwan ang kanilang mga kabuhayan.

Ang mga kamakailang ulat ay nagpapakita ng isa pang indikasyon ng pagpapauwi, kung saan ang mga grupo ay dumarating sakay ng eroplano mula sa Riyadh at Kuwait.

Bagaman ang mga ahensya tulad ng Overseas Workers Welfare Administration (OWWA) at Department of Migrant Workers (DMW) ay nararapat na papurihan sa mabilis na pagsalubong sa kanila ng agarang tulong, ang mga patuloy na paglipad na ito pauwi ay nagsisilbing matinding paalala ng isang malalim at paulit-ulit na katotohanan.

Sa kabila ng mga padalang pera na nagpapanatili sa ating ekonomiya, ang ating pinakamahalagang "export" ay nananatiling lubhang madaling maapektuhan ng mga krisis sa pulitika sa kabilang panig ng mundo.

Magpakatotoo tayo: ang pag-usapan ang Gitnang Silangan ay laging nagdudulot ng mabigat na damdamin para sa mga pamilyang Pilipino.

Milyon-milyong kababayan natin ang naninirahan at nagtatrabaho sa rehiyon, nagtatayo ng mga ospital, nagtatayo ng mga lungsod, at nag-aalaga ng mga kabahayan.

Tinitiis nila ang pangungulila at mahabang oras ng trabaho para lamang matiyak ang mas magandang kinabukasan para sa kanilang mga anak na naghihintay sa Pilipinas

Ngunit kapag sumiklab ang kawalang-katatagan sa pulitika at mga banta sa seguridad, ang mga kontrata sa papel at matatag na sahod ay biglang nagiging pangalawa lamang sa pangunahing karapatan na mabuhay.

Ito ang dahilan kung bakit ang mga pagsisikap ng pamahalaan sa pagpapauwi ay hindi dapat ituring na pansamantalang panakip-butas lamang o emergency band-aid.

Ang pag-uwi ng 38 manggagawa rito at 74 manggagawa doon ay mahalagang agarang tulong, ngunit inilalantad nito ang kahinaan ng pag-asa nang labis sa pagtatrabaho sa ibayong-dagat sa mga delikadong lugar.

Sa tuwing sumasabog ang kaguluhan, nagmamadali tayong mag-arkila ng mga eroplano,magtayo ng mga help desk, at magbigay ng tulong-pinansyal.

Isa itong malaki at nakaka-stress na suliraning logistical na hinaharap ng ating burukrasya taon-taon.

Ang mas malalim na tanong na kailangan nating itanong bilang lipunan ay: ano ang mangyayari pagkatapos nilang lumapag?

Ang pagbaba sa eroplano papasok sa pamilyar na ingay ng NAIA Terminal 3 ay nagdudulot ng agarang ginhawa, ngunit ang mabigat na katotohanan ng kawalan ng trabaho ay mararamdaman pagsapit ng umaga.

Ang muling pagsasama sa lipunan (reintegration) ay hindi dapat maging simpleng salita lamang o kaya ay maliit na pakete ng pansamandarang tulong na pera.

Kung nais nating tunay na parangalan ang mga nagbabalik na manggagawa, dapat palawakin ng ating pamahalaan ang napapanatili at pangmatagalang pangkabuhayang reintegrasyon. Kailangan nila ng mga totoong paraan para sa lokal na trabaho, pagsasanay sa pagnenegosyo na talagang epektibo, at tulong sa kapital na magbabago sa mga lumikas na manggagawa sa buong mundo patungo sa pagiging lokal na negosyante.

Bukod dito, ang aktibong diplomasya ay dapat manatiling pangunahing panlaban. Ang ating mga embahada at labor attaché sa mga lugar na may mataas na panganib ay kailangang panatilihing bukas ang linya ng komunikasyon, at ihanda ang mga plano sa paglikas bago pa man tumunog ang mga sirena.

Matapang na hinarap ng ating mga OFW ang mga banyagang lupain upang ang kanilang mga pamilya ay makapangarap nang mas malaki.

Kapag inalis ng krisis ang kanilang kaligtasan, ang pinakamababang magagawa ng inang-bayan ay tiyakin na ang pagbabalik ay hindi isang sentensiya ng kamatayan sa pananalapi, kundi isang ligtas at suportadong bagong simula.

Sila ang nagpapatatag sa ating ekonomiya sa pamamagitan ng kanilang pagsusumikap sa ibang bansa; oras na upang ang ating mga lokal na kaligtasan ay sumabay sa antas ng katatagan na iyon.