Parang tanod sa barangay na nagising sa sigawan sa kalye: Bigla na lang lumitaw si Zaldy Co, tangan ang mga videong parang biglang sindi ng ilaw sa kuwartong matagal nang madilim.

Hindi ito inaasahang pagtatapat, hindi rin regalo. Parang alarm clock na tumunog nang wala sa oras: Istorbo, pero imposibleng huwag pansinin.

Eksaktong umalingawngaw habang muling binubuksan ang imbestigasyon sa Floodgate. At kung tumapat man ito sa kaarawan ng dati pero ngayo’y itinakwil niyang amo? Ayun, parang pasalubong na may lamang bubog.

Hindi nagpahuli ang mga tagapagtanggol ng Palasyo, na tila sanay nang takpan ang lamat sa pader gamit lang masking tape. Agad naman sumunod ang koro ng tapat na tagasuporta: Sabwatan daw! Destabilisasyon! May pa-protesta pa!

At mula kung saan, biglang nagparami ng lakad ang troll farms — parang tricycle na biglang dumagsa sa kalsada para guluhin ang trapiko ng impormasyon.

Pero ang mas kapansin-pansin -- ang Senado. Bakit nga ba tinaboy si Co? Dahil hindi raw siya makapagsumpa nang direkta, Zoom lang.

Nakakatawa, kasi noong mga hearing kina POGO at Quiboloy, parang hindi naman hadlang ang internet communication. Para bang may listahang ayaw basahin sa mikropono.

Kaya hindi maiwasang magtanong ang mga tao: Pamantayan ba talaga ang umiiral, o may gustong ipitin? At habang pinagpipiyestahan ng publiko ang palitan ng paratang, nariyan ang mas tuwid na punto: Puwedeng umaksyon ang Ombudsman kahit walang pangalan ang nagreklamo.

Dito, malinaw ang mukha, malinaw ang detalye. Sapat na para simulan ang pag-usisa kung gugustuhin.

Sa huli, kahit anong tawag mo kay Co — desperado man o tagabulong ng katotohanan — may isang hindi mapagkakaila: may mga taong ngayon ay parang naipit sa pinto na biglang sinara. At ang tunog ng pagkakaipit? Malinaw na malinaw.

Sa bansang sanay sa politikang parang karnabal na hindi nauubusan ng ingay, minsan lang sumulpot ang sandaling ganito — tahasang sigaw na walang gustong akuin, pero lahat gustong pakinggan.