Sa likod ng tabing

Ang pagiging host ng malalaking international events ay palaging may dalawang mukha para sa mga bansang umuunlad pa lang.

Sa isang banda, natutulak nito ang gobyerno na pabilisin ang pagpapaganda ng paligid, ayusin ang imprastraktura, at ibida ang bansa sa buong mundo.

Pero sa kabilang banda, nagbubukas din ito ng medyo ‘cringing’ na usapin tungkol sa kung paano natin tinatrato ang mga kababayan nating nasa laylayan.

Kapag nagtatayo ng matataas na tabing at mga tarpaulin na may magagandang sining sa mga pangunahing kalsada at daluyan ng tubig gaya ng Tambo Bridge, hindi maikakailang mas nagiging malinis tingnan ang paligid para sa mga darating na bisitang opisyal.

Pero para sa mga pamilyang nakatira mismo sa likod ng mga pader na iyon, hati ang kanilang damdamin—at hindi natin sila masisisi.

Inilalantad din nito ang isang mahalagang tanong: Ginagawa ba ang mga pagbabagong ito para tunay na mapaunlad ang ating kapaligiran, o para lang itago ang mapait na realidad ng ating lipunan?

Para sa ilang residente, magandang pansamantalang ayos na rin ang mga harang para hindi na makita ng lahat ang maruming estero at magugulong barong-barong. Para sa marami, ang pagtatayo ng pader sa harap ng esterong puno ng basura ay parang pagtatapal lang ng Band-Aid sa isang malalim na sugat.

Gaya nga ng makatwirang punto ng mga residente, kung may pondo at lakas naman pala ang gobyerno para magtayo ng malalaking harang, bakit hindi na lang iyon ibinuhos sa mismong paglilinis ng polusyon at pag-aangat sa buhay ng komunidad?

Natural lang naman sa ating mga Pilipino ang maging maasikaso at magpakita ng maayos na mukha kapag may bisita.

Siyempre, ayaw nating puro kapintasan natin ang makita nila. Pero ang pagtatakip ay hindi solusyon. Ang pagkukubli ng kahirapan at kapabayaan sa kalikasan sa likod ng bagong pintura o mga harang ay hindi nagpapawala sa problema—itinatago lang nito ang mga isyu mula sa mismong mga taong may kapangyarihang ayusin ang mga ito.

Bukod sa pagtatakip sa paligid, dapat din nating tingnan ang direktang epekto nito sa kabuhayan ng mga ordinaryong manggagawa.

Kapag pinatigil muna sa pagtitinda ang mga street vendor o pinaiba ang ruta ng mga tsuper para sa seguridad, malaking dagok ito sa kanilang pang-araw-araw na kita. Bagama't nakakatulong kahit paano ang ayuda mula sa DSWD para maibsan ang bigat, malinaw pa rin itong paalala na ang malalaking pandaigdigang pagtitipon ay may direktang tama sa bulsa ng karaniwang mamamayan.

Sa huli, ang tunay na dangal ng bansa ay hindi nasusukat sa kung gaano kagaling nating itago ang kahirapan sa likod ng mga puting pader.

Makikita ito sa tapang nating harapin nang diretso ang mga problemang ito, linisin ang ating mga daluyan ng tubig, at bumuo ng mga komunidad kung saan ang bawat Pilipino ay may disente at marangal na lugar na matitirhan.